Aardappels rooien
Breskens werd steeds vaker gebombardeerd. Pauw en de anderen hoorden dat er zelfs Walcherse boeren bij omkwamen. Ze beseften dat ze het eigenlijk goed hadden en genoten van de gezelligheid op de boerderij.Op 15 september werden ze opeens opgeschrikt. Er gingen geruchten dat de Duitsers paarden wilden vorderen en ook mensen tewerk wilden stellen. Ze verstopten zich snel met de paarden. Simon schreef: “Vlug zoeken we een veiliger plaats, waarbij de een zijn jas en de ander zijn broek scheurt aan het prikkeldraad.” Gelukkig bleek het loos alarm.
Op 16 september meldde Krijn dat ze zelfs naar Waterlandkerkje waren geweest om te scheren en te biljarten. Op 18 en 19 september stond weer aardappelen rapen op het programma. De paarden kwamen daarbij goed van pas. Op 22 september was het rooien klaar.
Op 20 september gingen drie mannen van de groep, ondanks de gevaren, naar Breskens. Ze wilden zo graag naar huis! Maar toen ze daar kwamen, mochten ze niet overvaren. De Duitsers zeiden dat ze een briefje moesten hebben van de Duitse officier voor wie ze hadden gereden.
De mannen waren boos en moedeloos. Ze waren zo dichtbij. In Breskens kon je aan de overkant van het water Walcheren zien liggen. Teleurgesteld keerden ze terug naar de boerderij op Klein Brabant.
Dat was typisch Duits: overal formulieren voor en alles volgens de regeltjes.
