Dwangarbeid
Omdat zoveel Duitsers soldaat waren, waren er in Duitsland niet genoeg mensen om het gewone werk te doen. Vooral op boerderijen en in fabrieken kwamen ze arbeiders tekort. Daarom bedachten ze een plan: in Nederland waren veel jonge mannen, die konden in Duitsland meehelpen.Dit werd geregeld door de Nederlandse Arbeidsdienst. Alle mannen kregen een brief waarin stond dat ze moesten komen werken. Eerst mochten ze zelf kiezen, maar bijna niemand wilde dat. Toen werd het verplicht. Veel mannen wilden niet luisteren en verstopten zich, zodat ze niet mee hoefden te doen. Dat noem je onderduiken.
Ook Pauw kreeg in 1943 een brief. Hij moest zich melden om voor de Duitsers te gaan werken. Hij was net 18 jaar geworden. Maar, zoals zoveel jonge mannen, had Pauw daar geen zin in. Hij wilde gewoon in Nederland blijven. En hij wilde ook niet onderduiken.
Op 4 mei 1943 moest Pauw naar Rotterdam. Daar werd hij gekeurd. Hij kreeg een briefje waarop stond dat hij ongeschikt was voor de Nederlandse Arbeidsdienst. Gelukkig maar! Zo hoefde hij niet als dwangarbeider naar Duitsland en ook niet onder te duiken.